Zwykła tablica:

@array =  (“jeden”,”dwa”,”trzy”,”cztery”);

Referencja do tej tablicy:

$array_ref = \@array;

W trakcie debug-owania dobrym pomysłem jest wypisywanie zawartości referencji w celu sprawdzenia czy dwie różne referencje (np. wewnątrz dwóch różnych funkcji) wskazują na tą samą tablicę:

print "$array_ref";

daje w efekcie:

ARRAY(0x1a2b3c)

można też sprawdzić adres tablicy przed utworzeniem referencji:

print \@array."\n";

… oraz przekazać tablicę przez referencję do funkcji:

funkcja ( \@array );

Odbierając wewnątrz funkcji referencję, by używać tablicy musimy stosować dereferencję, poprzez dodanie symbolu tablicy ‘@’ przed zmienną:

sub funkcja {
    my $new_array_ref = shift;
    pop @$new_array_ref;
}

…Przekazanie do funkcji referencji tablicy pozwala nam zmieniać rzeczywiste wartości tej tablicy – zmiana będzie widoczna w programie po zakończeniu działania funkcji.

Można również utworzyć tablicę tablic.
Zaczynamy od podtablic:

@A = (1,2,3);
@B = (11,12,13);
@C = (31,32,33);

I dalej łączymy je w jedną dużą tablicę.

@Z = (\@A, \@B, \@C);

Wydobyć zawartość takiej wielowymiarowej tablicy możemy na dwa sposoby:

1. $$array_ref[2]

2. $array_ref->[2]

W przypadku gdy wymiarów mamy jeszcze więcej, po strzałce (->) wybór elementu z każdego kolejnego możemy możemy dodawać w kolejnych nawiasach kwadratowych.

$array_ref->[2][1][0]

P.S.
Podobnie postępujemy z HASH-ami. Należy pamiętać jedynie, że zamiast nawiasów kwadratowych stosuje klamrowe (‘{‘ i ‘}’).

Zakupiłem sobie ostatnio nową myszkę – stara szybko już wysysała baterie i miała konektor, którego po odłączeniu od laptopa można było swobodnie używać jako maczugi.
Duży problem jak się okazało, stanowi połączenie trzech cech myszki – bezprzewodowość, duży rozmiar (pod dużą łapę) oraz niewielki rozmiar konektora. Jak to z trudnym łączeniem cech bywa, efekt jest drogi – bywa jednak również satysfakcjonujący.
Wybór padł na Logitech Performance mouse MX.

Podłączam ją do komputera… i działa – jakby mogła nie działać…
Działa, ale apetyt robi się co raz większy i nagle oczy dostrzegają mnogość przycisków na powierzchni myszki – skoro są, nie powinny się zmarnować.
Ich obsługa nie leży jednak w kanonie i nie została domyślnie skonfigurowana. Trzeba więc będzie się trochę pobawić.

Droga do celu
Przede wszystkim trzeba zmienić definicję myszki w pliku konfiguracyjnym X11 – /etc/X11/xorg.conf. Dotychczasową definicję należy wykomentować (wstawić ‘#‘ na początku każdej linijki definicji), a następnie wrzucić coś takiego:
Section "InputDevice"
    Identifier "Logitech Performance MX"
    Driver "evdev"
    Option "Protocol" "auto"
    Option "Buttons" "11"
    Option "CorePointer"
EndSection


Czytając różne rozprawy w Sieci, natknąłem się na informację doradzającą stworzenie pliku ~/.Xmodmap w następującej postaci:
! Reorder middle click, right click, Z and W axes
pointer = 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

… Nie jestem pewien czy jest to potrzebne, ale z pewnością nie zaszkodziło w działaniu myszki (należy jedynie zwrócić uwagę, że zmienienie kolejności numerków, zmienia ich przyporządkowanie do klawiszy myszki – zmienienie ze sobą numerów 2 i 3 powoduje adekwatną zamianę funkcji klawiszy środkowego i prawego).
Po restarcie środowiska graficznego (X11) należy dodać nowo utworzony ~/.Xmodmap do aktywnych/używanych.

Następnie odpalamy w konsoli programik pod tytułem xev i obserwujemy, wciskając kolejne klawisze myszki, jakie numerki wyskakują nam, w kolejnych opisach zdarzeń, koło słowa button.
… Polecam spisać numerki na kartce – pamięć bywa złośliwa.

Jeżeli aktywnym menegerem okien jest compiz, w jego konfiguracji należy szukać możliwości zagospodarowania dodatkowych klawiszy myszki.
Konfigurację włączamy wydając polecenie:
/usr/bin/python2.6 /usr/bin/ccsm

Wiele ciekawych operacji możliwych do skonfigurowania znajdziemy w plugin-ie opcje ogólne. Przełączanie okienek z kolei – na ten przycisk w podstawce pod kciukiem – możliwe jest do ustawienia w opcjach plugin-ów „… przełączanie aplikacji„.

P.S.
Czasem nie da się ustawić konkretnego klawisza myszki z GUI konfiguratora compiz – należy wtedy ustawić którykolwiek, a potem odszukać odpowiedni plugin w drzewku compiz-a w edytorze rejestru Gnome-a.
gconf-editor
Dla przykładu funkcja zamykania okna klawiszem myszki znajduje się pod adresem:
/apps/compiz/general/allscreens/options/close_window_button
… Problem ten pojawia się często jeżeli próbujemy ustawić klawisz, którego numer jest większy niż 9.

Znaki specjalne w wyrażeniach regularnych:

\\ ToDo: Napisać jeszcze o nawiasach () i znaku lub |

Problemy z TAB em
By uniknąć problemów z TABem w skryptach bash i ksh93 (zdarzają się rzadko, ale jak jak się zdarzą – dobrze jest wiedzieć jak wyjść z kłopotu) można użyć cytowania $’…’, wewnątrz którego używa się składni w stylu języka C (np. \t,\n …).

SOLARIS
Standardowy ‘goły’ grep w Solarisie ma bardzo uproszczoną obsługę zapytań.
Obsługiwane elementy search pattern to: ^ $ . [...] [^...] * \
Nieobsługiwane elementy to m.in.: zapis [[::]] (np. [[:alpha:]]), znak tabulacji (\t), jeden i więcej (+), zero lub jeden (?) itd.
Są jeszcze oczywiście narzędzia dające większe możliwości: egrep oraz /usr/xpg4/bin/grep .

Bibliografia
Solaris grep Tips&Tricks Stonka podaje kilka pomysłów jak można zwiększyć możliwości podstawowego grep’a na Solarisie
Chapter 4 Searching Files Tekst na temat grep’a na stronach SUNa – nie powinno się wymagać od niego więcej niż tam opisane…
Całkiem niezła stronka na temat wyrażeń regularnych: regular-expressions.info

Od dłuższego czasu weszło mi to w krew do tego stopnia, że nawet nie myślę o tym, gdy wydaje te komendy – kursor poprostu sam przemieszcza się tam gdzie akurat chciałbym go widzieć.
Jakież było moje zdziwienie, gdy nagle przestał się przemieszczać. To trochę tak, jak idąc sobie spokojnie chodnikiem nagle odnosimy wrażenie, że nasza noga nie przesunęła się do przodu przy kolejnym kroku, tak jak zawsze to robiła – po chwili już wiemy, że to wystająca płyta chodnikowa zatrzymała ją po drodze, ale z początku jesteśmy w takim szoku, że niewiele brakuje by się wywrócić…

Wykonałem szybkie dochodzenie i już wiem !
Głównym winowajcą okazała się komenda screen której zacząłem używać by nie tracić sesji jak zniknie mi okno (wolał bym nie wchodzić w szczegóły tego cyklicznego zdarzenia).

Po odpowiednim wygooglowaniu sprawy doszedłem do wniosku, że poniższa linijka powinna załatwić sprawę:

echo 'escape ^\\\' >> ~/.screenrc

Jest to dodanie linijki escape ^\\\ do pliku konfiguracyjnego screena – ~/.screenrc.
Od tej pory wszystkie skróty w screennie będą zaczynały się od CTRL-\ zamiast CTRL-a.
… Tym samym CTRL-a pozostaje przy swojej pierwotnej (… i jedynej słusznej) roli.

tar: portage/(...)/metadata.xml: Cannot open: No such file or directory
tar: Error exit delayed from previous errors

emergelog(): [Errno 28] No space left on device: '/var/log/emerge.log'

Dodatkowo, ilość wolnych MB na dysku jest oczywiście znacznie większa niż 0, 10, 100 czy nawet 1000. Skoro więc jest miejsce na dysku, to dlaczego go brakuje?

Problemem nie jest miejsce mierzone w MB, tylko w inode-ach. W inode-ach zapisywane są informacje o plikach, jeśli więc wszystkie inode-y są już zapełnione, nie można zapisać więcej plików mimo iż na dysku, fizycznie znalazło by się jeszcze miejsce.
Ilość wszystkich inode-ów oraz ilość tych zajętych można poznać wydając polecenie:

df -i

W moim przypadku wynik był następujący:

livecd usr # df -i
Filesystem            Inodes   IUsed   IFree IUse% Mounted on
tmpfs                  64076    1517   62559    3% /
/dev/sr0                   0       0       0    -  /mnt/cdrom
/dev/loop0            117204  117204       0  100% /mnt/livecd
udev                   64076     805   63271    2% /dev
tmpfs                  64076      41   64035    1% /mnt/livecd/lib/firmware
tmpfs                  64076       3   64073    1% /mnt/livecd/usr/portage
tmpfs                  64076       4   64072    1% /boot
/dev/sda3             147168  147168       0  100% /mnt/gentoo
/dev/sda1               4016      13    4003    1% /mnt/gentoo/boot

… Jak widać przy /dev/sda3 wykorzystany został już cały dostępny zasób inode-ów.
Niestety ich ilość zmienić/ustawić można tylko w trakcie tworzenia filesystemu.

By w końcu zainstalować system, musiałem od nowa sformatować dysk.
Do standardowej komendy dodałem argument: -i 8192

mkfs.ext2 -j -L ROOT -i 8192 /dev/sda3

Zauważyłem, że problem pojawia się głównie po instalacji drzewa portów (portage), które to składa się z bardzo dużej ilości malutkich plików. Więc gdy po stworzeniu docelowego obrazu maszyny virtualnej, będę miał problemy z „miejscem”, pewnie je usunę.

• Sztuczki z SSH
  1. SCP – Bezpieczne kopiowanie
  2. SSH bez hasła – generujemy klucze
  3. Wykonujemy polecenia na zdalnym systemie
  4. X11 forwarding – uruchamiamy zdalnie aplikacje graficzne
  5. SSHFS – Montujemy zdalny katalog
• Sztuczki[2] z SSH
  1. Tunelowanie SSH (-L)
  2. SSH jako SOCKS5
  3. tsocks
  4. corkscrew

Dodatkowo można oczywiście wykorzystywać putty, do tych samych celów co zwykłe konsolowe ssh.
Przetestowałem, że można stworzyć w ten sposób w Windowsowym środowisku zarówno tunele jak i proxy.

Skróty później…

… Nie starcza więc krótkie przypomnienie. Z tego też powodu zamieszczam tu kilka linków przydatnych w procesie zmiatania kurzu i udrażniania połączeń między zwojami w mózgownicy odpowiadającymi za obserwowanie świata w barwach Perla:

• Perl Intro – szybko rozprawi się z podstawami
• PERL FAQ – bardzo przydatne odpowiedzi na wszelakie pytania
• Aktualny Tutorial (podstrony w PDF) – niestety w dosyć ciężkim do czytania formacie
• Perl 4 Tutorial – lekko nieaktualny, ale za to klasyka
• Biblioteka perl.org – dużo książek do czytania on-line
• perl.org – źródło wszystkiego o Perl, z Perlem i w Perlu
• CPAN – nie mogło oczywiście zabraknąć bezkresnego źródła bibliotek
• nntp.perl.org – usenet

Czasem chciało by się wiedzieć ile tak na prawdę czasu zajmuje skompilowanie ze źródła różnych programów. Prezentowany poniżej skrypcik ten daje taką możliwość.

Uwaga !
Należy jednak zauważyć, że ów skrypcik ma jedną(przynajmniej) wadę – nie jest on w stanie zapisać czasów kompilacji poszczególnych programów kompilowanych przez emerge, a jedynie czas działania całego emerge-a. Jeżeli więc program ma wiele „zależności” które będą kompilować się przed nim, polecam emerge-nąć je wcześniej, tak by nie zakłócały pomiarów dotyczących programu docelowego.

Obsługa
Są dwie opcje:

1. uruchamiamy emerge jak zwykle, tylko całą komendę poprzedzamy nazwą skryptu
   # checktime.sh emerge fasolka
2. tworzymy alias który pomoże nam zapisywać czas każdej kompilacji
   alias emerge='checktime.sh emerge'
   … Alias ten możemy później dodać do .bashrc by działał również przy przyszłych logowaniach

checktime.sh

#!/bin/bash

log_file="/var/log/compilation_times.txt";

if [ "$1" = "emerge" ] || [ "$1" = "emerge_with_indexing_for_cfg-update" ]
then

    if [ "$2" = '-pv' ]
    then
        echo -ne "\n\t--pretend option used. Not counting time !!\n";
        $*;
        exit $?;
    fi

    echo -ne "Should I note compilation time? [Y/N] ";
    read -n1 one;

    while [ $one != 'Y' ] && [ $one != 'T' ] && [ $one != 'N' ] && [ $one != 'y' ] && [ $one != 't' ] && [ $one != 'n' ]
    do
    echo -ne "\n...Only N & Y are allowed, what it will be then? [Y/N] "
    read -n1 one;
    done
    echo -ne "\n\n";

    if [ $one == 'N' ] || [ $one == 'n' ]
        then
        $*;
        exit $?;
    fi
fi

job="$*";
start=`date`;
$*;
rret=$?;
stop=`date`;

echo ;
echo "Job: $job";
echo "Started at: $start";
echo "Ended   at: $stop";

if (( $rret ))
then
    echo -ne "\n\n\tWarning !! The JOB has retured an ERROR !! ($rret)\n\n";
    echo "Job: $job   !! FAILED !!"          >> $log_file
else
    echo "Job: $job"          >> $log_file
fi
echo "Started at: $start" >> $log_file
echo "Ended   at: $stop"  >> $log_file
echo                      >> $log_file

exit $rret;

#EOF

• # Na początek podstawa, czyli wywalanie wszystkiego do kosza:

  $ echo test &> /dev/null

• # Przekierowanie wyjścia błędów na wyjście standardowe – przydatne przy grep-owaniu

  $ echo test 2>&1

• # Return value
  

  $cd /dada &> /dev/null
  $echo rv: $?

• # Operatory porównania na string-ach
  

  s1 = s2
  s1 != s2
  s1 < s2
  s1 > s2
  -n s1
  -z s1

  Przy czym należy pamiętać, że stringi warto „chować” w cudzysłowach ” .
  Skrypt nie rozwala się wtedy gdy string jest pusty.

• # Operatory porównania liczb
  

  -lt (<)
  -gt (>)
  -le (<=)
  -ge (>=)
  -eq (==)
  -ne (!=)

• # Działania na liczbach

  $ echo $((36*43))
  1548
  

  $ echo 3/4 | bc -l
  .75000000000000000000
  

  $ echo  "scale=2; 3/4" | bc -l
  .75
  

• # Formatowenie wyjscia w kolumny
  Zamiast standardowo używanego echo nalezy użyć printf np. :

  printf "%4s %-18s" $zmienna_dlugosci_do_4_znakow $zmienna_dlugosci_do_18_znakow;

  Pierwsza zmienna będzie wyrównywana do prawej, druga zaś do lewej (ze względu na myślnik przed liczbą).

• # Zmienne lokalne

  function hello {
    local HELLO=World
    echo $HELLO
  }
  

• # Debugging
  

  #!/bin/bash -x

• #

#EOF